سکوت سرد

همیشه دلم را ابری خواستی ابری و بارانی مثل روزهایی که آدمها دلم را می شکنند روزهایی که..... روزهایی که نسیم محبت نمی وزد من مدهوش می شوم اما هیچ راه گریزی برایم نمی ماند راهی که از خودم و از دنیایم بگریزم پناه بیاورم به چشمانی که منتظرند منتظرند تا نغمه های غمگین سر دهم غمگین تر از جویبار . غمگین تر از روزهایی که آوازمان به جایی نمی رسید مارک و برند خوردیم و پیر شدیم پیر پیر پیر پیرتر از روزهایی که باورش داشتیم و حالا کلاف سر در گم بر جانمان تار و پودی می بافد از جنس نور از جنس بودن ولی افسوس تنها سکوتی سرد بر لبهایمان نقش بسته است