بی تابی

درین جا هر تپش انگار بر مضراب بی تابی

خودش را تا ابد جانکاه دردی سخت

بیاویزد به چاهی جنس یوسف ها

و من سجاده را رنگین و رنگارنگ

برین دیوانه کون دیبای آبی باز

چو ناقوسی بیاویزم و شاید یک تپش این بار

مرا از جنس خوابی سرد و بی احساس

به رویی سخت خندان باز آویزد

درین جا هر تپش سرسخت می کوبد دری ، راهی

و من هر راه را گم می کنم در این تلاطم ها

که موجی باز می خیزد به رویم آب می پاشد

و من هم غرق هر جامی ازین دیوانه گون موجم

که خود را سخت می کوبد ز دل غم را که می روبد

مرا واله ترا شیدا و اشکم باز هم جاری

و این تصویر رویایی هنوزم دوست می دارم