حرف عقل و عشق

دل از این روزها که بگذری می رسی به جایی که من می دانم و نو آن جا من به حال تو تو به حال من می گریی آن وقت می توانیم کنار هم بنشینیم تو از من شکایت کن و من از تو اما یادت نرود تمام عمر به سازت رقصیده ام بیا بیا یکبار به ساز من برقص بیا قصه ات را من بنویسم و آن وقت اگر بد شد دیگر بر سر خودت فریاد نزن دیگر فریادی در تو نمی ماند تمام فریاد ها بر سر من حالا می فهمم چقدر فرق است بین من عقل و توی عشق