در دست می گیرم. قلم آنچه حرمت دارد و حریم
کبریایی اش را نباید آلود و تردامنش کرد.روزگاری
من بودم و قلم من بودم و کنج اطاق و نوشتن هایم من
بودم و زخم هایی که قامت دل را می آزرد. سال های
زیادی است از دل می گویم و می شنوم با دل نفس
می کشم و آسمان را مشاهده می کنم. پس سلام بر
قلم که جان دیگری درمن دمید و سلام بر دل
که با آن زیسته ام.
برچسب:
نویسنده: رضا صالحپور