حرف دل

همین حوالی همین جا دلم را خاک کردم گفتم بهانه نگیر این روزها کسی حرف ما را نمی خواند گوش نکرد که نکرد اصلا گوشش به این حرفها بدهکار نیست گوش نمی کند می گویم بچه های گذشته این حوالی پرسه نمی زنند این حوالی رنگ و بویشان را ندارد بهانه نگیر در سکوتی طولانی گفت : تنها با خاطرشان خوشم هرچند این حوالی پرسه نمی زنند این حوالی بهانه گیرتر می شوم چون روزگارم با آنها خوش بود.تقدیم به دوستان ناب قدیمی ...

فاصله ها حرفی برای گفتن داشت گوش ها سنگین دل ها به غم رفتن خرسند بودند آخر غم رفتنش با وجود سکوت سنگینش مثل غنیمت جنگی بود آمدنش ناباورانه و رفتنش سنگین بود یاد حسادت ها دلشان را می آزرد او با حسادت قرابتی نداشت جنس دیگری بود نفهمیدند و رفت و حالا حسرت بر زبانشان جاریست و حس تلخ از ذست دادنش همه را متحیر کرده بود کاش رفتن ما هم سنگین باشد نه بال پرواز خوشحالی دیگریتقدیم به آنهایی که مهر را در دل می خشکانند و بذر حسادت می کارند ...