حرف دل

خوشبختانه از مهر ماه امسال دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن خواهم بود. + نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم شهریور ۱۴۰۲ ساعت 14:44 توسط محدثه محمدپور  |  بخوانید...

به زودی خانه فرهنگ و هنر دوستم خانم میرفتاح در خیابان اختیاریه افتتاح می شود. + نوشته شده در یکشنبه هفتم خرداد ۱۴۰۲ ساعت 11:8 توسط محدثه محمدپور  |  بخوانید...

مجموعه شعر جدیدم با عنوان دریای پریشان در انتشارات شانی منتشرشد. + نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم شهریور ۱۴۰۱ ساعت 21:35 توسط محدثه محمدپور  |  بخوانید...

چند تن از اساتید و کارشناسان زبان و ادبیات فارسی از وجود ابیات الحاقی در شاهنامه فردوسی'>فردوسی گفتند.باشگاه خبرنگاران جوان - این روزها برخی شعرها به نام شاعرانی از جمله مولانا و سهراب سپهری در فضای مجازی منتشر می شوند؛ شعرهایی که دست به دست میچرخند و جزو جعلیات ادبی به حساب می آیند. البته این مسئله تازهای نیست و در ادبیات کهن ما هم سابقه دارد. برای نمونه اشعاری منتسب به خیام نیشابوری مطرح می شود؛ در حالی که او هرگز آن شعرها را نگفته است. این مسئله درباره شاهنامه فردوسی هم صدق میکند. محمدرضا شفیعی کدکنی شاعر و استاد ادبیات و زبان فارسی، در صفحه شخصیاش ضمن معرفی نسخههای معتبر شاهنامه فردوسی گفته است بیت «بسی رنج بردم در این سال سی/ عجم زنده کردم بدین پارسی» اثر فردوسی نیست. شعری که بسیاری از ...

نیمای من دست از سرم بردار من در درونم شاملو دارم سهراب من هرگز سپهری نیست دائم نگو من ابرو دارم شعر خودم مجموعه شعرم گریزان...

دل از این روزها که بگذری می رسی به جایی که من می دانم و نو آن جا من به حال تو تو به حال من می گریی آن وقت می توانیم کنار هم بنشینیم تو از من شکایت کن و من از تو اما یادت نرود تمام عمر به سازت رقصیده ام بیا بیا یکبار به ساز من برقص بیا قصه ات را من بنویسم و آن وقت اگر بد شد دیگر بر سر خودت فریاد نزن دیگر فریادی در تو نمی ماند تمام فریاد ها بر سر من حالا می فهمم چقدر فرق است بین من عقل و توی عشق ...

همین حوالی همین جا دلم را خاک کردم گفتم بهانه نگیر این روزها کسی حرف ما را نمی خواند گوش نکرد که نکرد اصلا گوشش به این حرفها بدهکار نیست گوش نمی کند می گویم بچه های گذشته این حوالی پرسه نمی زنند این حوالی رنگ و بویشان را ندارد بهانه نگیر در سکوتی طولانی گفت : تنها با خاطرشان خوشم هرچند این حوالی پرسه نمی زنند این حوالی بهانه گیرتر می شوم چون روزگارم با آنها خوش بود.تقدیم به دوستان ناب قدیمی ...

فاصله ها حرفی برای گفتن داشت گوش ها سنگین دل ها به غم رفتن خرسند بودند آخر غم رفتنش با وجود سکوت سنگینش مثل غنیمت جنگی بود آمدنش ناباورانه و رفتنش سنگین بود یاد حسادت ها دلشان را می آزرد او با حسادت قرابتی نداشت جنس دیگری بود نفهمیدند و رفت و حالا حسرت بر زبانشان جاریست و حس تلخ از ذست دادنش همه را متحیر کرده بود کاش رفتن ما هم سنگین باشد نه بال پرواز خوشحالی دیگریتقدیم به آنهایی که مهر را در دل می خشکانند و بذر حسادت می کارند ...

همیشه دلم را ابری خواستی ابری و بارانی مثل روزهایی که آدمها دلم را می شکنند روزهایی که..... روزهایی که نسیم محبت نمی وزد من مدهوش می شوم اما هیچ راه گریزی برایم نمی ماند راهی که از خودم و از دنیایم بگریزم پناه بیاورم به چشمانی که منتظرند منتظرند تا نغمه های غمگین سر دهم غمگین تر از جویبار . غمگین تر از روزهایی که آوازمان به جایی نمی رسید مارک و برند خوردیم و پیر شدیم پیر پیر پیر پیرتر از روزهایی که باورش داشتیم و حالا کلاف سر در گم بر جانمان تار و پودی می بافد از جنس نور از جنس بودن ولی افسوس تنها سکوتی سرد بر لبهایمان نقش بسته است ...

خم می شوم برای تو حاشا نمی کنم من مثل چشم های تو پیدا نمی کنم شب های برگریز و خزان دیده ام، به چشم هرگز شبی چو موی تو یلدا نمی کنم هر روز کوته است دو دستم ز دامنت دامن کشیده ام و تبرا نمی کنم حالا بخند این دل من را خراب کن من از شهید عشق که پروا نمی کنم باران گرفته است و هوایی شدم دمی این دم که جز به عشق تولا نمی کنم با این غزل به دور و برت یک نگاه کن عاشق کشی و غیر نمنا نمی کنم شعر خودم...